Του πρεσβυτέρου Πέτρου Γιατρά
Αγαπητοί μου αδελφοί, η
σημερινή ευαγγελική περικοπή, μάς παρουσιάζει ένα από τα μεγαλύτερα θαύματα του
Κυρίου: τον χορτασμό των πέντε χιλιάδων ανθρώπων με πέντε άρτους και δύο ψάρια.
Είναι αξιοσημείωτο ότι ο
Χριστός δεν περιορίζεται μόνο στο να διδάσκει. Δεν αρκείται να κηρύξει τη
Βασιλεία του Θεού και να θεραπεύσει τις ψυχές. Βλέπει ότι ο λαός πεινάει. Οι
μαθητές προτείνουν μια λογική λύση: «Απόλυσε τους, για να πάνε στα χωριά να αγοράσουν
τροφή». Εκείνος όμως απαντά: «Οὐ χρείαν ἔχουσιν ἀπελθεῖν· δότε αὐτοῖς ὑμεῖς
φαγεῖν.»
Ο Χριστός ενδιαφέρεται
για την πείνα του σώματος. Αυτό μας δείχνει ότι στην Εκκλησία δεν υπάρχει
διάκριση ανάμεσα σε έναν «καλό» πνευματικό κόσμο και σε ένα «κακό» σώμα. Ο
άνθρωπος δημιουργήθηκε από τον Θεό ως ενότητα ψυχής και σώματος. Και ο Θεός
σώζει ολόκληρο τον άνθρωπο.
Αυτό φαίνεται σε όλη τη
ζωή της Εκκλησίας. Με το σώμα βαπτιζόμαστε, με το σώμα στεκόμαστε στην
προσευχή, με τα χείλη κοινωνούμε το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. Ακόμη και
όταν φεύγουμε από αυτή τη ζωή, το σώμα του χριστιανού τιμάται, θυμιατίζεται και
οδηγείται με σεβασμό στην ταφή, γιατί προορίζεται για την ανάσταση.
Αδελφοί μου, αυτό μας
βοηθά να κατανοήσουμε και τη σημασία της νηστείας. Κάποιοι πιστεύουν ότι η
Εκκλησία πολεμά το σώμα. Δεν είναι έτσι. Η Εκκλησία δεν πολεμά το σώμα· πολεμά
την τυραννία των παθών. Δεν θεωρεί την τροφή κακή. Άλλωστε, ο ίδιος ο Χριστός σήμερα
προσφέρει τροφή στο πλήθος.
Τότε γιατί νηστεύουμε;
Νηστεύουμε για να μάθουμε ότι ο άνθρωπος δεν ζει μόνο από το ψωμί. Όταν
στερούμαστε κάτι εκούσια, αποκτούμε ελευθερία. Δεν αφήνουμε την κοιλιά να
γίνεται αφέντης της καρδιάς. Η νηστεία είναι σχολείο ελευθερίας και αγάπης.
Δεν είναι τυχαίο ότι οι
Πατέρες συνδέουν πάντοτε τη νηστεία με την ελεημοσύνη. Το φαγητό που εξοικονομώ
από τη δική μου εγκράτεια γίνεται ψωμί για κάποιον που πεινά πραγματικά. Έτσι η
νηστεία παύει να είναι ατομική προσπάθεια και γίνεται πράξη αγάπης.
Στο σημερινό θαύμα
υπάρχει ακόμη ένα σπουδαίο μήνυμα. Ο Χριστός παίρνει τα λίγα που του προσφέρουν
οι μαθητές: πέντε άρτους και δύο ψάρια. Ανθρώπινα ήταν σχεδόν τίποτε. Στα χέρια
όμως του Χριστού γίνονται αρκετά για χιλιάδες ανθρώπους.
Έτσι συμβαίνει και στη
ζωή μας. Προσφέρουμε λίγη προσευχή, λίγη νηστεία, λίγη μετάνοια, λίγη αγάπη.
Μας φαίνονται ασήμαντα. Όταν όμως τα εμπιστευτούμε στον Χριστό, Εκείνος τα
πολλαπλασιάζει. Η χάρη του Θεού συμπληρώνει αυτό που λείπει από τον άνθρωπο.
Και υπάρχει ακόμη μία
λεπτομέρεια που αξίζει να προσέξουμε. Μετά το θαύμα, ο Κύριος λέει στους
μαθητές να μαζέψουν τα περισσεύματα, «ἵνα μή τι ἀπόληται». Ο Θεός δεν ευλογεί
τη σπατάλη. Η ευχαριστία προς τον Θεό εκφράζεται και με τον σεβασμό στα αγαθά
που μας χαρίζει. Σε έναν κόσμο όπου άλλοι πετούν τρόφιμα και άλλοι πεθαίνουν
από την πείνα, το Ευαγγέλιο μάς καλεί να ζούμε με ευγνωμοσύνη, εγκράτεια και
αλληλεγγύη.
Αδελφοί μου,
Ο χορτασμός των
πεντακισχιλίων δεν είναι μόνο ένα θαύμα του παρελθόντος. Είναι προτύπωση της
Θείας Ευχαριστίας. Όπως τότε ο Χριστός πήρε τον άρτο, ευλόγησε, έκοψε και τον
έδωσε στους μαθητές, έτσι και σε κάθε Θεία Λειτουργία μάς προσφέρει τον Άρτο
της Ζωής, το ίδιο το Σώμα Του.
Εκεί χορταίνει ο άνθρωπος
στην ολότητά του. Και όταν ο άνθρωπος τρέφεται από τον Χριστό, τότε μαθαίνει να
χρησιμοποιεί σωστά και τα υλικά αγαθά, να αγαπά το σώμα του χωρίς να το
θεοποιεί, να νηστεύει χωρίς να υπερηφανεύεται και να μοιράζεται χωρίς να φοβάται
ότι θα στερηθεί.
Ας παρακαλέσουμε, λοιπόν,
τον Κύριο να μας δώσει την πίστη να Του προσφέρουμε τα «πέντε ψωμιά και τα δύο
ψάρια» της δικής μας ζωής. Και Εκείνος θα τα μεταβάλει σε ευλογία για εμάς και
για τους αδελφούς μας.
Αμήν.
0 Σχόλια