Του πρεσβυτέρου Πέτρου Γιατρά
Αγαπητοί μου αδελφοί, βρισκόμαστε ήδη στο μέσον της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Η Εκκλησία μας, με σοφία και μητρική στοργή, υψώνει σήμερα ενώπιόν μας τον Τίμιο και Ζωοποιό Σταυρό. Δεν τον προβάλλει ως σύμβολο λύπης, αλλά ως σημείο παρηγοριάς, δυνάμεως και ελπίδας. Όπως ο ταξιδιώτης στην έρημο βρίσκει μία όαση για να αναπαυθεί, έτσι και εμείς, στο μέσον του πνευματικού μας αγώνα, καλούμαστε να προσκυνήσουμε τον Σταυρό ώστε να λάβουμε δύναμη για τη συνέχεια της πορείας μας προς την Ανάσταση.
Ο Σταυρός του Κυρίου είναι το μέγα μυστήριο της αγάπης του Θεού προς τον άνθρωπο. Εκεί, επάνω στο ξύλο του Σταυρού, ο Χριστός δεν νικά με δύναμη κοσμική, αλλά με την ταπείνωση και την αυτοθυσία. Εκεί φανερώνεται ότι η αληθινή δύναμη δεν είναι η εξουσία, αλλά η αγάπη που θυσιάζεται. Πολλές φορές στη ζωή μας φοβόμαστε τον σταυρό. Θέλουμε τον Χριστό της δόξης, αλλά αποφεύγουμε τον Χριστό της θυσίας. Θέλουμε την Ανάσταση, αλλά χωρίς να περάσουμε από τον Γολγοθά. Όμως ο δρόμος του Χριστού είναι σαφής: «Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν, καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ».
Ο σταυρός, λοιπόν, δεν είναι μόνο το γεγονός της Σταυρώσεως του Κυρίου. Είναι και ο προσωπικός σταυρός του καθενός μας. Κάθε άνθρωπος έχει τον δικό του σταυρό. Άλλος σηκώνει τον σταυρό της ασθενείας. Άλλος τον σταυρό της μοναξιάς. Άλλος τον σταυρό των δυσκολιών της οικογένειας ή της εργασίας. Άλλος τον εσωτερικό αγώνα με τα πάθη και τις αδυναμίες του. Συχνά παρακαλούμε τον Θεό να μας πάρει τον σταυρό. Όμως η Εκκλησία μας διδάσκει κάτι βαθύτερο: να μάθουμε να τον σηκώνουμε μαζί με τον Χριστό.
Όταν ο άνθρωπος σηκώνει τον σταυρό του μόνος του, τότε αυτός γίνεται βάρος δυσβάστακτο. Όταν όμως τον σηκώνει μαζί με τον Χριστό, τότε ο σταυρός μεταμορφώνεται σε δρόμο σωτηρίας, διότι ο Χριστός δεν ζητά από εμάς απλώς να υπομείνουμε τον σταυρό. Μας καλεί να τον μεταμορφώσουμε σε αγάπη, σε συγχώρηση, σε ταπείνωση.
Οι άγιοι της Εκκλησίας μας το γνώρισαν καλά αυτό το μυστήριο. Όσο περισσότερο πλησίαζαν τον Σταυρό, τόσο περισσότερο γέμιζε η καρδιά τους με ειρήνη, διότι στον Σταυρό κρύβεται η χάρη του Θεού. Εκεί όπου ο κόσμος βλέπει ήττα, ο Θεός φανερώνει νίκη. Εκεί όπου ο κόσμος βλέπει πόνο, ο Θεός γεννά ζωή.
Η Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως είναι, λοιπόν, μία πρόσκληση. Μία πρόσκληση να σταθούμε για λίγο σιωπηλοί μπροστά στον Σταυρό. Να αφήσουμε την καρδιά μας να μιλήσει στον Χριστό. Να Του εμπιστευθούμε τους φόβους, τις πληγές και τους αγώνες μας.
Μέσα στην ησυχία της προσευχής, ο άνθρωπος αρχίζει να καταλαβαίνει ότι ο Σταυρός δεν είναι το τέλος της πορείας. Είναι το πέρασμα προς την Ανάσταση. Όπως μετά τη νύχτα έρχεται το φως της ημέρας, έτσι και μετά τον Σταυρό έρχεται πάντοτε η χαρά της Αναστάσεως. Γι’ αυτό η Εκκλησία σήμερα μας καλεί: «Τὸν Σταυρόν Σου προσκυνοῦμεν, Δέσποτα, καὶ τὴν ἁγίαν Σου Ἀνάστασιν δοξάζομεν». Δεν προσκυνούμε τον Σταυρό ως όργανο θανάτου, αλλά ως πηγή ζωής. Διότι επάνω σε αυτόν ο Χριστός κατήργησε τον θάνατο και άνοιξε για όλους μας την οδό της σωτηρίας.
Αδελφοί μου, καθώς συνεχίζουμε τον αγώνα της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, ας κρατήσουμε μέσα στην καρδιά μας τον Σταυρό του Χριστού. Όχι ως βάρος, αλλά ως φως. Όχι ως απελπισία, αλλά ως ελπίδα. Και όταν οι δυσκολίες της ζωής μάς κουράζουν, όταν η ψυχή μας αισθάνεται αδύναμη, ας θυμόμαστε ότι ο Χριστός προπορεύεται στον δρόμο του Σταυρού. Δεν είμαστε μόνοι στον αγώνα μας.
Ένας γέροντας των ημερών μας, είπε, πως στο Γολγοθά η ανθρώπινη φύση του Χριστού, περιελάμβανε όλη την ανθρωπότητα, όπως αυτή είχε καταντήσει μετά την πτώση. Στον Γολγοθά, Εκείνος που ήταν αναμάρτητος, προσελάμβανε και έκανε δική Του όλη αυτή τη μάζα της αμαρτίας, της αδιαφάνειας, της αρνήσεως, που οι άνθρωποι κάθε εποχής είχαν συσσωρεύσει. Γι’ αυτό και η απόλυτη προσφορά του Εαυτού Του, ολοκληρώθηκε μέσα στην οδύνη. Κάνοντας όμως αυτή την οδύνη, έκφραση του πόνου της άπειρης αγάπης Του, κατέστρεψε τη ρίζα της, κατέστρεψε τον πόνο και τον θάνατο και τα εξαφάνισε μέσα στη χαρά της Αναστάσεως.
Ας πλησιάσουμε λοιπόν σήμερα με πίστη και ταπείνωση τον Τίμιο Σταυρό. Και ας ζητήσουμε από τον Κύριο να μας χαρίσει δύναμη, υπομονή και ειρήνη στην καρδιά. Διότι εκείνος που πορεύεται με τον Σταυρό του Χριστού, δεν χάνεται ποτέ. Πορεύεται πάντοτε προς το φως της Αναστάσεως. Αμήν.
0 Σχόλια