Του πρεσβυτέρου Πέτρου Γιατρά
Η Αγία μας Εκκλησία, από σήμερα, ανοίγει το ογκώδες βιβλίο που
ονομάζεται Τριώδιο, από το οποίο αυτό βιβλίο παίρνει την ονομασία της
και η περίοδος στην οποία η ίδια μας εισάγει. Και μία φράση είναι αυτή
που μένει στα αυτιά μας και στο νου μας : ‘ο Θεός ιλάσθητι μοι, τω
αμαρτωλώ’.
Η φράση αυτή, αδελφοί μου, προέρχεται από την παραβολή που μόλις
ακούσαμε, στην οποία ο Χριστός μας δίνει μία εικόνα, η οποία κρύβει
πολλά και βαθιά νοήματα. Ας την εξετάσουμε, λοιπόν, λίγο προσεκτικά.
Δύο άνθρωποι πηγαίνουν στον ναό, ο ένας όμως ανεβαίνει. Και οι δύο
προσεύχονται, εσωτερικά όμως, μόνο ο ένας στέκεται ενώπιον του
Θεού.
Ο φαρισαίος προσεύχεται με πολλά λόγια, αλλά ο νους του δεν
ησυχάζει. Η προσευχή του είναι γεμάτη από τον εαυτό του, από τα έργα
του, τις αρετές του, τη σύγκρισή του με τους άλλους. Δε ζητά έλεος,
γιατί δε νιώθει ότι έχει ανάγκη θεραπείας, και έτσι χωρίς να το
καταλαβαίνει μένει μόνος.
Ο τελώνης από την άλλη, στέκεται μακριά, πίσω, κρυμμένος στο
σκοτάδι. Δεν τολμά να σηκώσει τα μάτια. Δεν έχει να παρουσιάσει
τίποτα, παρά μόνο ένας στεναγμός βγαίνει από τα χείλη του : ‘ο Θεός
ιλάσθητι μοι, τω αμαρτωλώ’.
Αδελφοί μου, αυτή η μικρή φράση είναι ολόκληρη θεολογία. Είναι η
αρχή της μετανοίας, είναι η αρχή του Τριωδίου, είναι η αρχή της
ησυχίας και της σωτηρίας μας. Ο Χριστός, με αυτή την παραβολή μας
προτρέπει να ακολουθήσουμε έναν συγκεκριμένο τρόπο ζωής, που
καμία σχέση δεν έχει με το μοντέλο ζωής που πλασάρεται σήμερα.
Στις μέρες μας προάγεται ο ατομισμός, ο δικαιωματισμός,
αοριστολογίες περί ελευθερίας και αγάπης. Αντίθετα ο Χριστός,
διδάσκει το να ενσκύψουμε στον εσωτερικό μας κόσμο και να δούμε
που έχουμε εμείς το λάθος, να αντιμετωπίσουμε τα πάθη μας, να τα
χαλιναγωγήσουμε, να συγκρινόμαστε καθημερινά με τους αγίους και όχι
με τους συνανθρώπους μας, για να μπορέσουμε να βρούμε τελικά τον
εαυτό μας. Και όταν τον βρούμε και συνειδητοποιήσουμε την
αναξιότητά μας και την αθλιότητά μας, τότε να ανοίξουμε την καρδιά
μας στο Θεό για να έλθει να την καθαρίσει και να την καταστήσει από
σκληρή και πέτρινη, σε Παράδεισο.
Οι Πατέρες λένε, πως ο Θεός δεν ζητά από εμάς εξωτερική τελειότητα,
αλλά συντριβή καρδιάς. Όχι πολλά λόγια, αλλά αλήθεια. Όχι ύψος,
αλλά βάθος.
Ο φαρισαίος είχε έργα, αλλά δεν είχε ταπείνωση. Ο τελώνης είχε
αμαρτίες, αλλά είχε καρδιά ανοιχτή στο θείο έλεος.
Αδελφοί μου, στην αρχή του Τριωδίου η Εκκλησία μας μάς
προετοιμάζει για τα αγωνίσματα της ευλογημένης περιόδου της
Μεγάλης Τεσσαρακοστής, για τη νηστεία, την εντονότερη προσευχή,
την αγρυπνία, τη φιλανθρωπία, εμείς όμως αν τα κάνουμε αυτά χωρίς
συντριβή καρδιάς, θα χάσουμε σίγουρα τον δρόμο.
Ας μπούμε, λοιπόν, σε αυτή την περίοδο, όχι ως Φαρισαίοι της αρετής,
αλλά ως τελώνες της μετανοίας. Με λίγα λόγια. Με νου ήσυχο. Με την
ευχή να αναπνέει μέσα μας : Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με, ο Θεός
ιλάσθητι μοι, τω αμαρτωλώ και τότε το Τριώδιο δε θα είναι απλώς μια
περίοδος, αλλά οδός σωτηρίας. ΑΜΗΝ.
0 Σχόλια