ΚΗΡΥΓΜΑ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΓΙΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΑΝΔΡΕΟΥ

Του πρεσβυτέρου Πέτρου Γιατρά

Αγαπητοί μου αδελφοί, η αγία μας Εκκλησία, εορτάζει σήμερα τη μνήμη του Αγίου ενδόξου Αποστόλου Ανδρέου του πρωτοκλήτου, ο οποίος μαζί με τον αδελφό του τον Σίμωνα, τον μετέπειτα πρωτοκορυφαίο Απόστολο Πέτρο και τους συμπατριώτες τους, ασκούσαν το επάγγελμα του ψαρά για να βγάλουν τα προς το ζην. Και παρ’ ότι οι συνθήκες της ζωής του δεν ήταν ιδανικές – μην ξεχνάμε ότι η πατρίδα του ήταν υπό την κατοχή των Ρωμαίων – αυτός δεν είχε αναλωθεί και εγκλωβιστεί στις βιοτικές μέριμνες, αλλά ήταν άνθρωπος που πίστευε στον Θεό, έχοντας την ελπίδα του στον Ουρανό.

Γνώριζε και μελετούσε τις Γραφές και τον Μωσαϊκό Νόμο, ήταν ενεργό μέλος της συναγωγής, όμως αυτό δεν του έφτανε. Είχε θέληση για περισσότερη εσωτερική πνευματική εργασία και αναζητώντας την, βρήκε για οδηγό του τον Ιωάννη τον Πρόδρομο. Δίπλα του άκουγε συχνά για τον πολυπόθητο ερχομό του Μεσσία, που είναι όλο και πιο κοντά και η καρδιά του φλεγόταν από αυτή την προσμονή. Έως ότου έφτασε το πλήρωμα του χρόνου και όπως μας λέει το ευαγγέλιο, ο Πρόδρομος δείχνει στον Ανδρέα και τον Ιωάννη τον Χριστό να πλησιάζει από μακριά και να τους λέει «ἴδε ὁ ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ». Αμέσως οι δύο μαθητές, τρέχουν προς αναζήτηση του Μεσσία και πλησιάζουν τον Χριστό, να τον δουν, να του μιλήσουν, να τον αγγίξουν, όμως δε μένουν μόνο εκεί, δεν τους φτάνει και τον ρωτούν που μένει, όχι από περιέργεια, αλλά από πόθο ιερό, από εσωτερική ανάγκη να μείνουν μαζί Του, στο χώρο Του, να Τον κάνουν καθημερινότητά τους, να Τον κάνουν δικό τους.

Όταν, λοιπόν, ο Ανδρέας και ο Ιωάννης πήραν μια μικρή μόνο γεύση του τι εστί Χριστός, αμέσως ο Ανδρέας τρέχει στον αδελφό του τον Πέτρο και του λέγει «εὑρήκαμεν τὸν Μεσσίαν». Και από τότε αλλάζει όλη τους η ζωή, εγκαταλείποντας τα πάντα, τη δουλειά τους, την οικογένειά τους, την ιδιαίτερη πατρίδα τους, ακολουθούν τον Χριστό μέχρι τέλους και ξεχύνονται στα πέρατα της οικουμένης διδάσκοντας τον Λόγο του Θεού.

Εμείς, ίσως, δεν μπορούμε να φτάσουμε τα μέτρα των Αγίων Αποστόλων, όμως αν θέλουμε να τους τιμάμε ουσιαστικά και όχι επιφανειακά, με γιορτούλες, συνεστιάσεις και υλικά δώρα – που χρειάζονται και αυτά, αλλά δεν είναι καλό να αποτελούν την προτεραιότητά μας - θα πρέπει να τους μιμούμαστε κατά το «τιμή Αγίου, μίμησης Αγίου». Βεβαίως ο καθένας μας κατά τα μέτρα του και τις δυνατότητές μας. Και είναι αληθές, ότι όλοι οι χριστιανοί καλούνται να γίνουν άγιοι, να ανακαλύψουν την οδό της σωτηρίας, όλοι λαμβάνουν τα θεία δωρήματα, λίγοι όμως τα αναδεικνύουν και τα καλλιεργούν. Όλοι βαπτίζονται στο όνομα της Παναγίας Τριάδος, λίγοι τιμούν το βάπτσμα τους. Όλοι θεωρούνται μέλη της Εκκλησίας, λίγοι όμως είναι ζωντανά και φωτόμορφα τέκνα της. Πολλοί φέρουν το όνομα του ορθόδοξου χριστιανού, λίγοι το επιβεβαιώνουν στην καθημερινή ζωή κι όχι ιδεολογικά. Πολλοί δια¬βάζουν το Ευαγγέλιο, εσχάτως και το Ψαλτήριον καθώς και τους θεοφώτιστους λόγους των Αγίων, λίγοι αγωνίζονται χωρίς «σφιγμένα δόντια» και με αποστολική απλότητα να εφαρμόσουν εμπειρικά όσα διαβάζουν.

Χρειάζεται αθόρυβη εσωτερική εργασία. Έτσι δημιουργείται απόθεμα πνευματικό να ωφελούνται και οι συνάνθρωποί μας. Έλεγε ο άγιος Παΐσιος : «Η πνευματική εργασία στον εαυτό μας, είναι αθόρυβη εργασία στον πλησίον, γιατί μιλάει το παράδειγμα και τότε μιμούνται οι άνθρωποι το καλό που βλέπουν και διορθώ-νονται... Ο χαριτωμένος άνθρωπος του Θεού μεταδίδει θεία Χάρη και αλλοιώνει τους σαρκικούς ανθρώπους. Τους ελευθερώνει από τη σκλαβιά των παθών και τους πλησιάζει μ’ αυτόν τον τρόπο στον Θεό και σώζονται».

Με αυτό τον τρόπο, αδελφοί μου, έδρασαν οι άγιοι Απόστολοι, όπως ο σήμερα εορταζόμενος Απόστολος Ανδρέας και αυτό τον τρόπο καλούμαστε να ακολουθήσουμε και εμείς, ούτως ώστε να αναδειχθούμε άξιοι τιμητές του και με καθαρή καρδιά να τον παρακαλούμε να πρεσβεύει για όλους μας στον Σωτήρα Χριστό. ΑΜΗΝ!