Του πρεσβυτέρου Πέτρου Γιατρά
Αγαπητοί μου αδελφοί, πριν ακόμα αναλύσουμε τη σημερινή ευαγγελική περικοπή στην οποία ακούσαμε θαυμαστά και φριχτά πράγματα, ας καθορίσουμε επιγραμματικά το πλαίσιο στο οποίο βρίσκεται. Στα προηγούμενα, λοιπόν, κεφάλαια του κατά Λουκάν Αγίου Ευαγγελίου, βλέπουμε τον Χριστό να έχει ξεκινήσει δυναμικά τη δημόσια δράση και διδασκαλία Του και να συναναστρέφεται με αμαρτωλούς, με ενδεείς, με αναγκεμένους ανθρώπους καθώς και με τους Γραμματείς και τους Φαρισαίους. Όπως γνωρίζουμε ο Χριστός διδάσκει περισσότερο με το σχήμα της παραβολής το οποίο έχουμε εξηγήσει.
Έτσι και σε αυτή την περίπτωση, έχει για ακροατήριο, τους Φαρισαίους, οι οποίοι ως γνωστόν τηρούν το γράμμα του Νόμου για να φαίνονται πως είναι σωστοί, δίκαιοι και άγιοι στα μάτια του κόσμου, στην ιδιωτική τους όμως ζωή, παραβαίνουν τον Νόμο παντοιοτρόπως. Ο Χριστός τους έχει θα λέγαμε απέναντί Του και τους χτυπά εκεί που πονάνε κυρίως, δηλαδή στην απόκτηση του πλούτου. Ας μην ξεχνάμε πως στο Ευαγγέλιο βλέπουμε τους Φαρισαίους να φέρουν ακριβή ενδυμασία, να βρίσκονται σε συμπόσια και εν γένει να διάγουν μια ζωή τρυφηλή.
Σε αυτό, λοιπόν, το πλαίσιο, ακούγεται η συγκεκριμένη παραβολή του Χριστού, η οποία περιγράφει τη ζωή και το τέλος δύο ανθρώπων τόσο διαφορετικών μεταξύ τους, ενός πλουσίου και ενός Λαζάρου. Ο πρώτος όντας πλούσιος χαιρόταν και ευφραινόταν μέσα στα πλούτη του, στις ανέσεις του, ικανοποιώντας αποκλειστικά και μόνο το προσωπικό του εγώ. Ο δεύτερος, ο Λάζαρος, ένας άστεγος ζητιάνος σε άθλια κατάσταση, που ακόμα και τα σκυλιά του δρόμου τον οικτίρουν.
Η μοίρα τους κοινή, μια μέρα πεθαίνουν και οι δύο, εξοφλώντας το κοινόν χρέος, η πορεία τους στο επέκεινα όμως τελείως διαφορετική. Ο πλούσιος γεύεται τον άδη και την κόλαση, ο Λάζαρος απολαμβάνει τον παράδεισο στους κόλπους του Αβραάμ. Ο πλούσιος παρακαλεί για λίγη αναψυχή, η οποία δεν έρχεται, έπειτα παρακαλεί για τους συγγενείς του, να σταλεί σε αυτούς ο Λάζαρος και από το απόκοσμο αυτό θέαμα ελπίζει να συνετιστούν και να αλλάξουν τρόπο ζωής για να τύχουν της σωτηρίας. Μα η απάντηση πάλι αρνητική. Έχουν τον νόμο του Μωυσή και τους Προφήτες, για να οδηγηθούν στη αιώνια ζωή, αν δεν ακολουθούν αυτά, τότε τίποτα και κανείς δεν μπορεί να τους πείσει να αλλάξουν.
Αν ρίξουμε μια γρήγορη και επιπόλαιη ματιά στο κείμενο, θα αντιληφθούμε ότι ο Χριστός καταδικάζει τον πλούτο και επαινεί την πτωχεία, όμως αυτό είναι λάθος. Αυτό που διακυβεύεται, αυτό που είναι το ζητούμενο, είναι η πίστη.
Ο πλούσιος προσανατολίζει το νόημα της ζωής του στα επίγεια. Επιδιώκει μόνο την άμεση ικανοποίηση, εκείνη που αγγίζει και νιώθει και απολαμβάνει με τις αισθήσεις του σήμερα, στην παρούσα ζωή.
Αντίθετα, ο φτωχός Λάζαρος, φέρει ακούσια ή εκούσια την φτώχια του αυτή, όμως αφού την υπομένει καρτερικά, έχει διαπλάσει την καρδιά του με την ταπείνωση και την πίστη στο Θεό, κάνοντάς τα σημείο αναφοράς και έχοντας την ελπίδα της Αναστάσεως, δεν επιθυμεί την αντιστροφή των ρόλων επί γης, δηλαδή το να πλουτίσει αυτός και να φτωχήνουν οι άλλοι, αλλά προσδοκά τα αγαθά της Βασιλείας του Θεού που καμία σχέση δεν έχουν με τη δική μας πραγματικότητα.
Έτσι, λοιπόν, είναι για εμάς όλους ο φτωχός Λάζαρος υπόδειγμα πολύτιμο. Θα μου πείτε, μήπως πρέπει και μεις να γίνουμε φτωχοί για να σωθούμε; Ίσως! Ο Χριστός άλλωστε μακάρισε την πτωχεία, αλλά ποια πτωχεία; Την πτωχεία της ψυχής, την πτωχεία της καρδιάς, του να μη θέλουμε να δικαιωνόμαστε, του να μην αναζητούμε την εγκόσμια ανταμοιβή και δόξα και γενικά να μην προσπαθούμε να νοηματοδοτούμε τη ζωή μας σε επίγεια σχήματα και απολαύσεις, παρά να ανοίγουμε την καρδιά μας στα αληθινά πλούτη του Θεού. ΑΜΗΝ.
0 Σχόλια