ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ Δ’ ΛΟΥΚΑ (ΤΟΥ ΣΠΟΡΕΩΣ)

 

Του πρεσβυτέρου Πέτρου Γιατρά

Εφημέριος Ιερού Ναού Αγίου Δημητρίου των Όπλων 

Αγαπητοί μου αδελφοί, καθώς συνεχίζουμε την ανάγνωση των ευαγγελικών περικοπών από το κατά Λουκάν Ευαγγέλιο, η Αγία μας Εκκλησία, μας παρουσιάζει τον Χριστό να διδάσκει τα πλήθη με το λογοτεχνικό σχήμα της παραβολής. Δηλαδή, αντί να μιλήσει ευθέως και να πει αυτό που θέλει καταφανώς, επιλέγει να δημιουργήσει μια ιστορία μέσα στην οποία κρύβει το βαθύτερο νόημα αυτών που θέλει να μεταδώσει.

Έτσι σήμερα ακούσαμε την παραβολή την ονομαζομένη του Σπορέως, σύμφωνα με την οποία ένας άνθρωπος της αγροτιάς, βγαίνει να σπείρει το χωράφι του, μόνο που ο σπόρος δεν πέφτει μόνο στην έτοιμη και εύφορη γη, αλλά και παρά δίπλα, στο ξερό και κακοτράχαλο έδαφος.  Οι μαθητές που άκουγαν και αυτοί το κήρυγμα του Χριστού, τον ρώτησαν τι σημαίνουν οι λόγοι αυτοί. Και ο Κύριος απαντά πως σε εσάς δόθηκε η Χάρη του να σας εξηγούνται τα μυστήρια του Θεού, ενώ στον κόσμο πρέπει να παρουσιάζεται το θέλημα του Θεού μέσω των παραβολών, ούτως ώστε θα τις ακούν, αλλά δεν θα τις εννοούν. 

Και εξηγεί ο Χριστός στους μαθητές ότι ο σπορέας είναι ο Θεός και ο σπόρος ο λόγος Του. Το έδαφος το άγωνο και το ξερό, είναι οι καρδιές των ανθρώπων που ακούν το λόγο Του Θεού, αλλά αυτός δεν καρποφορεί είτε γιατί δεν πιάνει ρίζα στην καρδιά των ανθρώπων, είτε γιατί ενώ έπιασε ρίζα, δεν καλλιεργήθηκε και ξεράθηκε. Αντιθέτως, το εύφορο έδαφος είναι η καρδιά των ανθρώπων που όχι μόνο ρίζωσε ο λόγος Του Θεού, όχι μόνο οι ίδιοι τον καλλιέργησαν, αλλά έδωσε και καρπούς καλούς, απολαμβάνοντας οι ίδιοι τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος. Έτσι, λοιπόν, με αυτή την εξήγηση της παραβολής, μπορούμε να κατανοήσουμε και τους λόγους του Χριστού, που είπε ότι πολλοί θα ακούν τα λόγια Μου, αλλά δεν θα τα καταλαβαίνουν, είτε γιατί θα τα απορρίψουν, είτε γιατί θα ατονήσουν μέσα τους.

Βεβαίως, η σημερινή περικοπή έρχεται να ταιριάξει απόλυτα με τη σημερινή τιμή της Εκκλησίας μας στους Πατέρες που συγκρότησαν την Ζ’ Οικουμενική Σύνοδο και αυτό γιατί, όποιος θέλει να δεχθεί το λόγο Του Θεού και να τον υιοθετήσει και να τον καλλιεργήσει και να τον αυξήσει και να δεχθεί τα θεία νοήματα που περιέχονται και κρύβονται στις λέξεις των Θείων Γραφών, πρέπει να ακολουθήσει τη μέθοδο της Εκκλησίας, η οποία είναι η μόνη Αυθεντική και Αληθής ερμηνευτής των Γραφών. Αλλά και μας έχει δώσει και τη μέθοδο για να φτάσουμε στην αποκάλυψη των νοημάτων αυτών, η οποία είναι η μυστηριακή ζωή, η προσευχή και τέλος αυτή η ανάγνωση του λόγου Του Θεού, των βίων των Αγίων και των Πατερικών κειμένων.

Γι΄ αυτό έχει τόση σημασία η μελέτη της Αγίας Γραφής, όχι η απλή ανάγνωση. Πρέπει να αποκτήσουμε τη συνήθεια να στεκόμαστε σε ορισμένα κείμενα που ηχούν εντονότερα στην καρδιά μας. Να ξέρουμε που να σταθούμε, να τα γευόμαστε, να τα ξαναδιαβάζουμε, να τα μελετάμε εις βάθος. Μελετώ τη Γραφή δε σημαίνει ότι προσθέτω τις δικές μου σκέψεις, ούτε ενσωματώνω τις δικές μου ιδέες στο ιερό κείμενο, αλλά αφήνω το λόγο της να αντηχήσει δυνατά μέσα μου. Σημαίνει ότι της επιτρέπω να αφυπνίσει μέσα μου την παρουσία του Αγίου Πνεύματος. Ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος λέει ότι είναι σημαντικό όταν στην προσευχή μας κάποιος λόγος έχει έντονη απήχηση μέσα μας, να στεκόμαστε σε αυτόν, διότι είναι ο φύλακας άγγελός μας που εκείνη τη στιγμή προσεύχεται μαζί με μας. 

Ας διαθέσουμε, λοιπόν, στη ζωή μας άπλετο χώρο για προσευχή, για μελέτη της Αγίας Γραφής, μελέτη προσευχητική, βαθιά, ευφρόσυνη. Αυτή θα βοηθήσει στην πνευματική μας ωρίμανση και πρόοδο, ώστε όλο και περισσότερο να ζει ο Χριστός μέσα μας, με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος, εις δόξαν Θεού Πατρός. ΑΜΗΝ.