ΚΗΡΥΓΜΑ Α΄ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΛΟΥΚΑ

Του πρεσβυτέρου Πέτρου Γιατρά

Εφημέριος Ιερού Ναού Αγίου Δημητρίου των Όπλων 

Αγαπητοί μου αδελφοί, η σημερινή ευαγγελική περικοπή μας μεταφέρει νοητά στη λίμνη Γεννησαρέτ. Εκεί, προσπαθούμε και εμείς να στριμωχθούμε στο μεγάλο πλήθος που περιμένει να ακούσει με ζήλο τη διδασκαλία του Χριστού. Του Χριστού που είναι μέσα στο πλοιάριο το Πέτρου. 

Όμως, η περικοπή δεν μας δίνει πληροφορίες για το περιεχόμενο του κηρύγματος του Χριστού, αλλάζοντας αμέσως σκηνικό. Και συνεχίζει, δείχνοντάς μας τον Χριστό, να ζητά από τον Πέτρο να πλεύσει στα βαθιά και να ρίξει τα δίχτυα στη θάλασσα. Ο Μαθητής αρχικά φέρνει αντίρρηση στο Διδάσκαλο, λέγοντας ότι όλο το βράδυ δεν έπιασαν τίποτα, κάνει όμως αμέσως υπακοή και συντελείται το θαύμα. Έπιασαν τόσα ψάρια, ώστε τα δίχτυα άρχιζαν να σκίζονται από το βάρος και κάλεσαν σε βοήθεια και άλλο πλοίο. Όταν όλοι θαύμασαν το γεγονός, βιώνοντας ακόμα ένα θαύμα του Χριστού, ο Πέτρος συντρίβεται εσωτερικά από την αμφιβολία που έδειξε, μαρτυρώντας την αμαρτολότητά του. Ο Χριστός όμως του απευθύνεται με γλυκύτητα λέγοντάς του «μὴ φοβοῦ· ἀπὸ τοῦ νῦν ἀνθρώπους ἔσῃ ζωγρῶν». Δηλαδή, μη φοβάσαι Πέτρε, από τώρα θα είσαι αλιέας ανθρώπων.

Βλέπουμε, αδελφοί μου, ότι ο Κύριος, μέσω των Αποστόλων, δίνει μια νέα προοπτική στη ζωή μας, στη ζωή κάθε χριστιανού. Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή, εξετάζοντας τον εαυτό μας σε σχέση με τα γεγονότα που μόλις περιγράψαμε.

Όπως ο Απόστολος Πέτρος, που πριν λάβει το Πανάγιο Πνεύμα κατά την ημέρα της Πεντηκοστής, είναι σίγουρος για τον εαυτό του σε ό,τι αν πει και αν κάνει, είναι αψύς και οξύθυμος, φτάνει δε στο σημείο να είναι ενάντιος σε πολλά από τα σωτηριώδη προστάγματα του Χριστού, σαν και αυτό που ακούσαμε πριν λίγο, έτσι είμαστε και μεις. Νιώθουμε ότι είμαστε τέλειοι και άγιοι. Ότι πράττουμε συνεχώς το σωστό. Ότι οι άλλοι μας χρωστάνε. Παρακούμε την Εκκλησία και τον πνευματικό. Δε δεχόμαστε κουβέντα από κανέναν. Και μετά από λίγο, όπως είναι φυσικό, τρώμε τα μούτρα μας, σπάμε το κεφάλι μας μόνοι μας. Το δε κατόρθωμα όλων αυτών, είναι να διώχνουμε τους ανθρώπους από δίπλα μας, να μένουμε απομονωμένοι από όλους, να εμμένουμε στα σφάλματά μας. Αν μας έχουν κολλήσει και την ταμπέλα του χριστιανού, φεύγουν άνθρωποι από την εκκλησία, μουρμουρίζοντας ότι τέτοιοι είναι όλοι οι χριστιανοί και εν τέλει να οδηγούμαστε σε πνευματικό θάνατο.

Αντιθέτως, αν βρούμε το θάρρος, σαν τον Πέτρο, να κάνουμε το χατίρι του Χριστού, να κάνουμε υπακοή στις εντολές Του, αμέσως αλλάζουν τα πράγματα. Γίνεται το θαύμα. Έρχεται η γαλήνη, η ηρεμία, η ειρήνη μέσα μας. Και αφού απολαμβάνουμε αυτές τις χαρές τις πνευματικές, φτάνουμε στη δοξολογία του Θεού που μας τις χαρίζει. Συνειδητοποιούμε ότι δίνουμε λίγο από τον εαυτό μας, κοπιάζουμε ελάχιστα και ο Χριστός μας δίνει το παν, τον ίδιο Του τον Εαυτό και τα χαρίσματά Του. Τα χαρίσματα, τα οποία δεν μπορούμε να τα κρατήσουμε μέσα μας, είναι αδύνατον. Φανερώνονται στον κόσμο χωρίς να το επιδιώκουμε. Και έτσι οι άνθρωποι γλυκαίνονται με την παρουσία μας, απολαμβάνοντας και αυτοί, ό,τι και εμείς. Και σκέπτονται αλλιώς για εμάς, για την Εκκλησία, για τους χριστιανούς. Έτσι με αυτό τον τρόπο, εκπληρώνουμε την εντολή του Χριστού στον Πέτρο, γενόμενοι και μεις αλιείς ανθρώπων.

Το κλειδί που ξεκλειδώνει όλες αυτές τις πνευματικές χαρές, που πηγάζουν από τη Χάρη του Θεού, είναι η υπακοή που συνδυάζεται με την ταπείνωση. Η αρετή της υπακοής έχει μεγάλη αξία και βοηθά τον άνθρωπο. Όταν κάνουμε υπακοή στην Εκκλησία, στον πνευματικό μας, μαθαίνουμε να κόβουμε το θέλημά μας, το οποίο μας ενισχύει τν εγωισμό και μας οδηγεί στην αμαρτία. Η υπακοή όμως, δε μένει μόνο εντός των πλαισίων αυτής της σχέσης, αλλά όταν εντυπωθεί μέσα μας, ενεργεί σε όλο το φάσμα της καθημερινότητάς μας. Έτσι, όπως ένας γέροντας έλεγε, θα κάνει υπακοή ο σύζυγος στη σύζυγο και το ανάστροφο, τα παιδιά στους γονείς μα και οι γονείς στα παιδιά, ο εργοδότης στον εργαζόμενο και αντίστροφα και ούτω καθ’ εξής. Με αυτό τον τρόπο οδηγούμαστε στην ταπείνωση και καταφέρνουμε να ελκύσουμε τη Θεία Χάρη, από την οποία θα αντλήσουμε την ευλογία του Θεού στη ζωή μας.

Ο Άγιος Παΐσιος δίδασκε με χαριτωμένο τρόπο τους υποτακτικούς να κάνουν υπακοή στον Γέροντά τους. Αν είναι αυστηρός και αδικούνται, θα λάβουν άφθονη την χάρη. Να μην τον κατακρίνουν. Αν ένας είναι άρρωστος και κάνη υπακοή στον γιατρό, θα γίνει καλά. Αν άλλος είναι λίγο χαζούλης και κάνη υπακοή, θα γίνει φιλόσοφος. Αν όμως είναι τετραπέρατος και δεν κάνη υπακοή, θα καταστραφεί.