Του πρεσβυτέρου Πέτρου Γιατρά
Αγαπητοί μου αδελφοί, ο Χριστός, μας μιλά σήμερα με μια παραβολή, για το τι ακριβώς κάνουμε εμείς εδώ σήμερα συγκεντρωμένοι μέσα στο ναό μας.
Ο Κύριος στον λόγο του, παρομοιάζει τη Βασιλεία των Ουρανών με γάμο που κάνει ένας βασιλιάς που παντρεύει το γιό του, το πριγκιπόπουλο. Και μετά το γάμο πλούσιο παρατίθεται το γαμήλιο τραπέζι, οι καλεσμένοι όμως δεν προσήλθαν, προσβάλλοντας τον βασιλιά. Εκείνος όμως, επιμένει και στέλνει τους δούλους του να παρακαλέσουν τους καλεσμένους εκ νέου. Η ανταπόκρισή τους πάλι ήταν αρνητική, αλλά δεν έμειναν μόνο εκεί. Συνέλαβαν τους δούλους του βασιλιά και τους σκότωσαν.
Τότε, αφού απηύδησε ο βασιλιάς έστειλε άλλους δούλους να μπάσουν μέσα στο τραπέζι όποιον έβρισκαν στο δρόμο, πονηρό και αγαθό άνθρωπο και έτσι γέμισε ο τόπος. Βρήκαν όμως και έναν μέσα στους πολλούς, που δεν είχε ντυθεί κατάλληλα, φορούσε παλιόρουχα και με διαταγή του βασιλιά, τον συλλαμβάνουν οι στρατιώτες, τον δένουν πιστάγκωνα και τον βγάζουν στο πυρ το εξώτερον.
Ας έλθουμε στο τώρα, λοιπόν. Εδώ και τώρα, αυτή τη στιγμή που σας μιλώ, τελεσιουργείται αυτό το γαμήλιο τραπέζι. Ο Θεός – Πατέρας στέλνει τον Υιό Του στον κόσμο, για να ενωθεί με την ψυχή του καθενός μας. Γι’ αυτό τον λόγο είμαστε όλοι εδώ μαζεμένοι σήμερα. Για να προσευχηθούμε, ο Θεός – Πατέρας να στείλει το Πανάγιό Του Πνεύμα, ούτως ώστε το ψωμί και το κρασί να γίνουν Σώμα και Αίμα Χριστού, τα οποία και θα λάβουμε μέσα μας και θα ενωθούμε σωματικά με τον Χριστό.
Σύμφωνα, λοιπόν, με την ευαγγελική περικοπή, εμείς μάλλον μοιάζουμε με όσους βρήκαν και έβαλαν μέσα στο τραπέζι οι δούλοι του βασιλιά. Και γεννιέται ένα ερώτημα : είμαστε πονηροί ή αγαθοί; Έχουμε ή όχι ένδυμα γάμου;
Αδελφοί μου, η καθαρότητα της ψυχής δεν μια ζωή απλώς ηθικά αψεγάδιαστη. Η καθαρότητα αφορά τον εσωτερικό άνθρωπο, εκεί που γεννιούνται οι λογισμοί, οι επιθυμίες και οι διαθέσεις. Γι’ αυτό και ο Χριστός σε άλλο σημείο μας λέει ότι «εκ γαρ της καρδίας εξέρχονται διαλογισμοί πονηροί».
Και εάν είμαστε μέσα στο τραπέζι, δεν έχουμε όμως το αντίστοιχο ένδυμα; Αν δηλαδή, είμαστε φαινομενικά μέσα στην Εκκλησία, εσωτερικά όμως, είμαστε κενοί; Δυστυχώς, δεν αρκεί να έχει κανείς την πρόσκληση, πρέπει να έχει φορέσει τον Χριστό.
Στην παραβολή, οι υπηρέτες καλούν «πονηρούς τε καὶ ἀγαθούς». Δηλαδή, στο τραπέζι του Βασιλέως δεν προσέρχονται άνθρωποι επειδή προηγουμένως έγιναν τέλειοι. Καλούνται όλοι. Η Εκκλησία δεν είναι λέσχη αγίων ανθρώπων που δεν έχουν αμαρτίες. Είναι το θεραπευτήριο όπου ο άνθρωπος καλείται να καθαριστεί και να μεταμορφωθεί.
Οι Πατέρες γνωρίζουν ότι η ψυχή δεν καθαρίζεται σε μία ημέρα. Όπως το νερό καθαρίζει σιγά-σιγά ένα αγγείο, έτσι και η χάρη του Θεού εργάζεται αθόρυβα μέσα στον άνθρωπο. Μερικές φορές δεν βλέπουμε καμία πρόοδο. Νομίζουμε ότι παραμένουμε οι ίδιοι. Κι όμως, αν επιμένουμε στην προσευχή, στη μετάνοια και στην ταπείνωση, κάτι αλλάζει. Ίσως κάποτε θυμώναμε για μία ημέρα και τώρα για μία ώρα.
Ίσως κάποτε δεν μπορούσαμε να συγχωρήσουμε και τώρα αρχίζουμε να λέμε: «Θεέ μου, βοήθησέ με να τον συγχωρήσω». Ίσως κάποτε η προσευχή μας ήταν μόνο λόγια και τώρα, για λίγες στιγμές, κατεβαίνει από τα χείλη στην καρδιά. Αυτά είναι μικρά πράγματα στα μάτια του κόσμου. Είναι όμως μεγάλα ενώπιον του Θεού. Γιατί εκεί εργάζεται η χάρη. Και κάποτε, θα τελειώσει η επίγεια πορεία. Και τότε δεν θα πάρουμε μαζί μας τίποτε από όσα σήμερα θεωρούμε μεγάλα. Ούτε χρήματα, ούτε δόξα, ούτε ανθρώπινη αναγνώριση. Μόνο η κατάσταση της καρδιάς θα φανερωθεί. Και τότε θα καταλάβουμε ότι όλος ο αγώνας της ζωής ήταν για ένα πράγμα: να γίνει η καρδιά μας τόπος όπου μπορεί να αναπαυθεί ο Χριστός.
Αυτό είναι το ένδυμα του γάμου. Μια καρδιά που, παρά τις πληγές και τις αδυναμίες της, έμαθε να αγαπά. Μια καρδιά που έμαθε να μετανοεί. Μια καρδιά που δεν εμπιστεύθηκε τον εαυτό της, αλλά το έλεος του Θεού. Μια καρδιά που μπορεί να πει, στο τέλος: «Κύριε, δεν έχω τίποτε να Σου προσφέρω. Μόνο την αδυναμία μου φέρνω. Κι αυτήν Σου την παραδίδω». Και τότε ο Χριστός δεν θα κοιτάξει πόσο μεγάλο ήταν το έργο μας. Θα κοιτάξει αν μέσα στην καρδιά μας υπάρχει Εκείνος. Και αν υπάρχει Εκείνος, τότε ήδη έχει αρχίσει μέσα μας η Βασιλεία. Ας ζητούμε λοιπόν καθημερινά, όχι πολλά. Μόνο μία καθαρή καρδιά. Και ας λέμε με τον Ψαλμωδό: «Καρδίαν καθαρὰν κτίσον ἐν ἐμοί, ὁ Θεός». Κύριε, καθάρισε την καρδιά μου. Κύριε, μη με αφήσεις να απομακρυνθώ από Εσένα. Κύριε, αξίωσέ με να παραμείνω στο τραπέζι Σου. Και όταν έλθει η ώρα εκείνη, αξίωσέ με να καθίσω στο αιώνιο δείπνο της Βασιλείας Σου. Αμήν.
0 Σχόλια